DSIP: nazwany od efektu, którego późniejsze prace nie potrafiły odtworzyć

Niektóre związki noszą nazwę, która jest hipotezą. To jeden z nich, a hipoteza jest sprawdzana od blisko pięćdziesięciu lat bez rozstrzygnięcia. Dlatego to wyjątkowo czytelny przykład tego, do czego służy ta sekcja: oddzielenia tego, co stwierdzono, od tego, co sugeruje nazwa.

Dzieli półkę z Semax i Selank i dzieli z nimi ten sam problem: literatura jest prawdziwa i stara, w każdym pojedynczym badaniu niewielka, a żadnego z badań nie powtórzono według współczesnych standardów.

Skąd się wzięła nazwa

W 1977 roku Schoenenberger i Monnier wyizolowali z krwi żylnej mózgu królika peptyd i podali jego sekwencję: Trp-Ala-Gly-Gly-Asp-Ala-Ser-Gly-Glu. Syntetyczny nonapeptyd wprowadzony do komór mózgu królików w warunkach podwójnie ślepej próby — łącznie 58 zwierząt, wraz z grupami kontrolnymi — nasilał wzorce delta i wrzecion w EEG. Równolegle przetestowano pięć fragmentów metabolicznych, dwa analogi podstawione i pokrewny tripeptyd, a efekt wywołał wyłącznie nienaruszony nonapeptyd. Sekwencję i syntezę potwierdzono rok później.

To staranna praca. Jest też zarazem szczytem dowodów dla tego związku, a wszystko, co przyszło potem, komplikuje obraz.

Badania nad bezsennością u ludzi

Literatura dotycząca bezsenności jest niewielka, stara i dotyczy podania dożylnego. Główny ciężar niosą trzy badania.

• Kaeser, 1984 — badanie otwarte z udziałem 7 pacjentów z ciężką bezsennością, którym podano serię 10 wstrzyknięć. Sen opisano jako znormalizowany u wszystkich oprócz jednego pacjenta, w czasie obserwacji trwającej 3–7 miesięcy. Badanie otwarte, bez grupy kontrolnej, n=7.
• Monti i wsp., 1987 — 25 nmol/kg dożylnie przez cztery noce, podwójnie ślepa próba w układzie naprzemiennym (crossover), z polisomnografią. Liczba wybudzeń, latencja snu i czas czuwania zmieniły się we właściwym kierunku, ale żadna z różnic nie osiągnęła istotności względem wartości wyjściowych ani placebo. Całkowity czas snu i czas NREM wzrosły, a wzrost wynikał w całości ze stadium 2. Wniosek samych autorów: poprawa snu „is of little clinical significance.”
• Bes i wsp., 1992 — 16 osób z przewlekłą bezsennością, podwójnie ślepa próba w grupach równoległych, 25 nmol/kg w trzy kolejne popołudnia. Wydajność snu była wyższa, a latencja krótsza niż w grupie placebo, jednak autorzy uznali efekty za słabe i częściowo wynikające z przypadkowej zmiany w grupie placebo. Subiektywna jakość snu nie zmieniła się wcale. Wniosek: krótkotrwałe leczenie „is not likely to be of major therapeutic benefit.”

Jedyny entuzjastyczny raport pochodzi z badania bez grupy kontrolnej. Obie kontrolowane próby dały wynik negatywny lub niemal negatywny, a prowadzili je badacze, którzy starali się znaleźć efekt.

Wynik z 2009 roku wskazuje w przeciwnym kierunku

Ostatnie kontrolowane podanie u ludzi w ogóle nie jest badaniem snu. Pomfrett i wsp. podali 24 pacjentom sól fizjologiczną albo dożylnie DSIP w dawkach 25, 50 lub 100 nmol/kg — raz na jawie, raz podczas indukcji propofolem i podtrzymania znieczulenia izofluranem — rejestrując wskaźnik bispektralny (BIS), EEG i zmienność rytmu serca.

DSIP istotnie zwiększył częstość akcji serca, zmniejszył zmienność rytmu serca i, jak ujęli to autorzy, paradoksalnie zmniejszył rytm delta, a przy 25 nmol/kg zmniejszył także burst suppression i zwiększył BIS. Wniosek był taki, że spłycił głębokość znieczulenia.

Peptyd nazwany od nasilania delta zmniejszył aktywność delta u ludzi w znieczuleniu. Sam ten wynik nie jest rozstrzygający — inny stan, inne tło anestetyczne — ale to najnowsze kontrolowane dane u ludzi, jakie istnieją, i nie potwierdzają one nazwy.

Mechanizmu nigdy nie ustalono

Kovalzon i Strekalova dokonali przeglądu tej dziedziny pod tytułem „a still unresolved riddle”. Ich ocena: związek DSIP ze snem „has never been further characterized”, częściowo dlatego, że nie wyizolowano genu DSIP, białka DSIP ani żadnego kandydata na receptor. Opisują hipotezę snu jako wyjątkowo słabo udokumentowaną i wciąż słabą, a także proponują, że aktywność biologiczna przypisywana DSIP może należeć do innego, strukturalnie pokrewnego peptydu.

Prawie pięćdziesiąt lat po izolacji nie ma receptora, o którym dałoby się mówić.

Czego dane nie wykazują

Nie ma współczesnego badania randomizowanego. Nie ma danych o skuteczności po podaniu doustnym ani podskórnym — wszystkie wymienione badania na ludziach stosowały drogę dożylną. W UE ani w USA nie ma zatwierdzonego leku z DSIP. I nie ma ustalonego mechanizmu łączącego ten peptyd z architekturą snu u człowieka.

Istnieje staranne badanie EEG na królikach z 1977 roku, cztery małe i w większości zerowe badania na ludziach oraz jedno współczesne badanie na ludziach, którego wynik jest sprzeczny z nazwą.

Co oferujemy

Delta-sleep-inducing peptide (DSIP), wstrzykiwacz Nordic Peptides, wysyłany w stanie dostarczonym przez producenta, dokumentacja partii na życzenie. Przechowywanie zgodnie z informacją wydrukowaną przez producenta na stronie produktu. Wyłącznie do celów badawczych — nie do stosowania u ludzi ani zwierząt, a nic tutaj nie stanowi porady medycznej.