KPV: trzy aminokwasy i miejsce jego dowodów naukowych

KPV to najkrótszy związek w tym katalogu — trzy reszty, Lys-Pro-Val — pochodzący z C-końca hormonu melanotropowego α (α-MSH), gdzie zapisuje się go także jako α-MSH(11-13). Krótkie peptydy zwykle mają też krótką bazę dowodową. Ten jest wyjątkiem pod względem mechanizmu i bardzo zwyczajnym przypadkiem pod względem wyników, a rozdzielenie tych dwóch kwestii jest sednem tej strony.

KPV znajduje się na tej samej półce regeneracyjnej co BPC-157 i TB-500 i warto od razu zaznaczyć, czym się różni: tamte dwa związki bada się głównie w modelach ścięgien, mięśni i ran, natomiast dokumentacja KPV dotyczy niemal wyłącznie stanu zapalnego w jelitach.

Mechanizm jest naprawdę dobrze scharakteryzowany

Dalmasso i wsp. wykonali pracę, która zapewniła temu związkowi renomę, i zrobili to rzetelnie.

W ludzkich komórkach nabłonka jelitowego (Caco2-BBE, HT29-Cl.19A) oraz ludzkich limfocytach T (Jurkat), stymulowanych cytokinami prozapalnymi, nanomolowe stężenia KPV hamowały aktywację szlaków sygnałowych NF-κB i kinaz MAP oraz zmniejszały wydzielanie cytokin prozapalnych. Za pomocą peptydu znakowanego radioaktywnie i doświadczeń kompetycji ustalono następnie, w jaki sposób wnika on do komórki: przez PepT1, transporter di- i tripeptydów — a nie przez receptor melanokortynowy.

Ten szczegół jest interesujący zarówno naukowo, jak i komercyjnie. PepT1 występuje zwykle w jelicie cienkim i jest indukowany w jelicie grubym podczas nieswoistych zapaleń jelit. Ta droga transportu zagęszcza peptyd tam, gdzie stan zapalny już występuje. U myszy KPV podawany doustnie w wodzie do picia zmniejszał częstość występowania zapalenia jelita grubego wywołanego zarówno DSS, jak i TNBS, przy niższej ekspresji cytokin prozapalnych.

I została niezależnie powtórzona

Kannengiesser i wsp., pracując oddzielnie, przetestowali KPV w dwóch mysich modelach zapalenia jelita grubego. W zapaleniu wywołanym DSS leczone zwierzęta szybciej wracały do zdrowia i odzyskiwały istotnie więcej masy ciała, z istotnie mniejszą liczbą nacieków zapalnych w badaniu histologicznym i istotnie zmniejszoną aktywnością mieloperoksydazy w tkance jelita grubego. Ten sam wzorzec zaobserwowano w zapaleniu jelita grubego po transferze komórek CD45RB-high.

Przeprowadzono też doświadczenie na myszach z niefunkcjonalnym receptorem melanokortyny-1, w którym KPV uchronił przed śmiercią w trakcie zapalenia jelita grubego wywołanego DSS wszystkie zwierzęta z grupy leczonej. Dwie niezależne grupy, dwa zbadane mechanizmy wnikania, jeden spójny wniosek: działanie przeciwzapalne jest co najmniej częściowo niezależne od MC1R.

Jak na peptyd złożony z trzech reszt, to mocniejsza dokumentacja mechanistyczna niż w przypadku większości związków z tej półki.

Gdzie się kończy

Nie ma badań klinicznych. Nie „niewiele” — żadnych. Po zawężeniu wyszukiwania w PubMed dla KPV do typów publikacji: badanie z randomizacją i badanie kliniczne, wynik to zero rekordów.

Każdy opisany wyżej wynik dotyczący skuteczności pochodzi z badań na myszach. Każdy wynik uzyskany na materiale ludzkim to linia komórkowa w naczyniu. Nikt nie ustalił dawki dla człowieka, profilu bezpieczeństwa u ludzi ani wielkości efektu u ludzi, a żaden organ regulacyjny na świecie nie zatwierdził produktu zawierającego KPV.

Kwestia drogi podania ma tu większe znaczenie niż zwykle

Ta część jest najczęściej pomijana. Prace nad zapaleniem jelita grubego, które czynią KPV interesującym, prowadzono z podaniem doustnym — peptyd w wodzie do picia, wchłaniany przez transporter jelitowy, którego ekspresję zwiększył stan zapalny. Farmakologia tego eksperymentu jest nierozerwalnie związana z drogą podania.

Tripeptyd podawany we wstrzyknięciu to zupełnie inne zagadnienie, a opublikowana literatura na nie nie odpowiada. Kto powołuje się na Dalmasso lub Kannengiesser na poparcie protokołu ogólnoustrojowego, powołuje się na badanie doustne w uzasadnieniu tezy dotyczącej podania pozajelitowego.

Literatura dotycząca postaci preparatów, która pojawiła się później, wskazuje to samo z drugiej strony: kolejne prace dotyczą głównie utrzymania KPV w miejscu docelowym — hydrożele mukoadhezyjne w zapaleniu błony śluzowej jamy ustnej, hydrożele o podwójnej sieci dla zapalnie zmienionego jelita grubego, nośniki nanocząsteczkowe. Od czasu pracy Dalmasso dziedzina poświęciła lata na kwestię dostarczania właśnie dlatego, że największą trudnością jest sprawienie, by peptyd złożony z trzech reszt pozostał tam, gdzie jest użyteczny.

Skóra i oko

Druga grupa wyników dotyczy podania miejscowego i jest to najmocniejszy pojedynczy wynik w całej dokumentacji. Bonfiglio i wsp. zdarli u królików cały nabłonek rogówki i przez cztery dni podawali krople z KPV cztery razy dziennie. Po 60 godzinach osiem na osiem rogówek leczonych KPV było całkowicie pokrytych nowym nabłonkiem, podczas gdy w grupie placebo nie było takiej ani jednej (P<0,05). Wstępne podanie inhibitora syntazy tlenku azotu L-NAME zniosło ten efekt, co w tej pracy służy do umiejscowienia tlenku azotu na szlaku.

To czysty, dobrze kontrolowany wynik — z podaniem miejscowym, u królików, na oku. Podobnie jak w przypadku GHK-Cu, wynik miejscowy uzyskany na nabłonku nie jest dowodem działania ogólnoustrojowego w innym miejscu.

Czego dane nie pokazują

Żadnego badania na ludziach. Brak ustalonej dawki dla człowieka i profilu bezpieczeństwa. Brak zatwierdzenia. Brak dowodów dla drogi we wstrzyknięciu, w której związek jest zwykle dostarczany. I brak bezpośredniego porównania z czymkolwiek, co jest już stosowane w stanach odzwierciedlanych przez modele mysie.

Pokazują natomiast swoisty, powtarzalny i niezależnie potwierdzony mechanizm przeciwzapalny w mysim zapaleniu jelita grubego i w ludzkich liniach komórkowych, wraz z niezwykle jasnym opisem tego, jak peptyd dostaje się do komórki.

Co dostarczamy

KPV Peptide, wstrzykiwacz Nordic Peptides, wysyłany w postaci dostarczonej przez producenta, dokumentacja partii na życzenie. Przechowywanie zgodnie z informacją producenta podaną na stronie produktu. Wyłącznie do użytku badawczego — nie do stosowania u ludzi ani zwierząt, a nic z tego, co tu napisano, nie stanowi porady medycznej.