GHK-Cu: pięćdziesiąt lat literatury wokół jednego peptydu

Większość związków w tym serwisie to nowości. GHK do nich nie należy: został wyizolowany z ludzkiego osocza w 1973 roku przez Lorena Pickarta, który badał, dlaczego tkanka wątroby młodych dawców zachowuje się inaczej niż tkanka dawców starszych. Odkryty przez niego tripeptyd — glicylo-L-histydylo-L-lizyna — przywracał część tych właściwości i od tamtej pory jest badany mniej więcej nieprzerwanie.

To półwiecze literatury jest prawdziwą cechą wyróżniającą tego związku na rynku, na którym „nowatorski” zwykle oznacza „niezbadany”.

Czym jest i jak działa

GHK to sekwencja trzech aminokwasów o wysokim powinowactwie do miedzi(II). Związany z miedzią tworzy GHK-Cu, a ten kompleks jest formą biologicznie aktywną.

Zachowuje się zarówno jak peptyd sygnałowy, jak i nośnikowy. Opisywane działania koncentrują się wokół przebudowy macierzy zewnątrzkomórkowej: pobudzania syntezy kolagenu, elastyny, proteoglikanów i glikozaminoglikanów, a także aktywności przeciwzapalnej i antyoksydacyjnej. Poziom GHK w ludzkim osoczu spada z wiekiem — przebieg krzywej jest z grubsza podobny jak w przypadku MOTS-c i to właśnie dlatego oba związki omawia się w kontekście starzenia.

Prace nad ekspresją genów, opisywane w literaturze przeglądowej poświęconej peptydom miedziowym, wskazują, że GHK moduluje dużą liczbę ludzkich genów w hodowanych komórkach, i stąd bierze się bardzo szeroki deklarowany profil aktywności tego związku. Szerokie zmiany ekspresji genów w hodowli komórkowej służą do formułowania hipotez, nie są wynikiem klinicznym.

Dane z badań na ludziach

Co nietypowe dla tego katalogu, część z nich ma charakter porównawczy i dotyczy stosowania miejscowego. Wynik, do którego stale wraca literatura przeglądowa, pochodzi z porównania codziennego stosowania miejscowego przez miesiąc, w którym GHK-Cu zwiększył odkładanie kolagenu u 70% uczestników, wobec 50% dla witaminy C i 40% dla kwasu retinowego.

Dwie uwagi o tym wyniku. Jest to naprawdę użyteczny punkt odniesienia — zestawia peptyd z dwiema substancjami czynnymi, które mają znacznie obszerniejszą literaturę — i wynik ten się utrzymuje. Jest to jednak wynik dotyczący stosowania miejscowego, zmierzony w skórze, w ciągu miesiąca, w niewielkim porównaniu. Nie mówi nic o podawaniu ogólnoustrojowym i odzwierciedla wzorzec widoczny w całej dokumentacji klinicznej tego związku: mocne dane są dermatologiczne i miejscowe.

Miejsce w naszym katalogu

GHK-Cu występuje w katalogu trzykrotnie: samodzielnie jako Skin Glow, w mieszance Klow obok BPC-157 i TB-500 oraz jako składnik Radiance — porównanie trzech produktów do skóry. Logika grupowania w obu mieszankach jest taka sama — przebudowa macierzy i sygnalizacja związana z naprawą, oddziałująca z więcej niż jednej strony.

Miedź ma tu znaczenie, jakiego nie ma gdzie indziej. Kompleks jest podmiotem aktywnym, więc przygotowanie i przechowywanie zachowujące koordynację miedzi są częścią właściwego obchodzenia się ze związkiem, a nie opcjonalnym udoskonaleniem. Zalecenie producenta dotyczące przechowywania znajduje się na stronie produktu; ogólne zasady opisujemy w tekście o tym, co naprawdę rozkłada peptyd.

Uczciwe ograniczenia

• Literatura dotycząca stosowania miejscowego liczy sobie dziesięciolecia. Literatura dotycząca postaci iniekcyjnej jest znacznie skromniejsza i prawie żadna jej część nie opiera się na kontrolowanych badaniach na ludziach.
• Szerokie wyniki dotyczące ekspresji genów w hodowli komórkowej bywają cytowane tak, jakby były efektami klinicznymi. To nie jest to samo twierdzenie.
• GHK-Cu nie jest zatwierdzonym lekiem. Jest szeroko stosowanym składnikiem kosmetycznym o ugruntowanym profilu bezpieczeństwa przy stosowaniu miejscowym — to inna kategoria regulacyjna i inna poprzeczka dowodowa.

Co oferujemy

Skin Glow (GHK-Cu) 100 mg, mieszanka Klow i Radiance — Nordic Peptides, wysyłane w stanie dostarczonym przez producenta, dokumentacja partii na życzenie. Wyłącznie do celów badawczych, nie do stosowania u ludzi ani zwierząt.