GHRP-2, GHRP-6 czy ipamorelin: trzy profile działań niepożądanych

Te trzy związki bywają przedstawiane jako zamienne — „peptydy GH”, wystarczy wybrać jeden. Nie są zamienne, a błędny wybór oznacza, że eksperyment mierzy co innego, niż zamierzono.

Wszystkie trzy są agonistami receptora sekretagogów hormonu wzrostu (GHS-R1a), czyli receptora greliny, i wszystkie trzy wywodzą się z linii badań, które Cyril Bowers zapoczątkował w latach 80. Receptor jest ten sam. Selektywność nie.

Ten, który wywołuje też głód

Grelina to nie tylko sygnał GH — to hormon głodu. Każda substancja pobudzająca jej receptor dziedziczy część tego działania, a jego nasilenie jest tu główną osią różnic.

Najwyraźniejszym dowodem u ludzi jest badanie z 2005 roku w Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism (Laferrère, a jako ostatni autor Bowers): zdrowi mężczyźni, którym podano w infuzji GHRP-2, zjedli podczas kolejnego posiłku o 35,9% więcej niż ci sami mężczyźni otrzymujący sól fizjologiczną. Badanie kontynuacyjne w Obesity wykazało, że efekt utrzymywał się także u osób z otyłością.

To właśnie GHRP-2 — silniejszy induktor uwalniania GH z dwóch GHRP, zwykle opisywany jako mający łagodniejsze działanie naśladujące grelinę. GHRP-6 jest z tej pary silniejszym bodźcem apetytu.

Efekt apetytowy nie jest więc w tej klasie przypisem: w badaniu na ludziach zmienił spożycie pokarmu o ponad jedną trzecią.

Ten, który zaprojektowano, by tego uniknąć

Ipamorelin powstał właśnie z myślą o tym problemie. W pracy z 1998 roku, w której go przedstawiono, opisano go jako pierwszy selektywny sekretagog GH: uwalniał hormon wzrostu bez podwyższania ACTH ani kortyzolu ponad poziom wywoływany przez samą stymulację GHRH.

Ta selektywność jest jedynym powodem istnienia tej cząsteczki. Jeśli protokół wymaga uwalniania GH bez zakłóceń ze strony kortyzolu, prolaktyny czy spożycia pokarmu, jest to jedyny związek w tej grupie zaprojektowany do takiego zadania. Druga połowa popularnej pary — czym CJC-1295 i ipamorelin różnią się mechanizmem — omawia stronę GHRH oraz nieporozumienia wokół oznaczenia DAC.

Wybór w jednej tabeli

Wynikająca z tego praktyczna zasada: jeśli głód jest Twoim punktem końcowym, GHRP-6 jest zaletą. Jeśli nie jest, to czynnik zakłócający, a ipamorelin jest czystszym narzędziem.

A co z łączeniem z analogiem GHRH?

Połączenie agonisty receptora greliny z analogiem GHRH uzyskuje ten sam efekt dwiema niezależnymi drogami, stąd istnienie mieszanek — w ofercie mamy GHRP-6 + CJC-1295 oraz ipamorelin + CJC-1295. Ten artykuł omawia również nieporozumienia wokół wariantów z DAC i bez DAC, będące najczęstszym błędem w tej kategorii i warte przeczytania przed zakupem czegokolwiek oznaczonego jako CJC-1295.

Obowiązuje zwykłe zastrzeżenie dotyczące mieszanek: połączony pen nie pozwala ustalić, który składnik wywołał który efekt.

Dowody — uczciwie

Żaden z tych trzech związków nie jest zatwierdzonym lekiem. Dane z badań na ludziach to farmakologia wczesnej fazy — odpowiedzi GH i IGF-1, spożycie pokarmu, selektywność hormonalna — a nie badania z punktami końcowymi klinicznymi. Tesamorelina pozostaje jedynym związkiem osi GH w tym katalogu, który dotarł do fazy 3 i uzyskał rejestrację, a działa przez receptor GHRH, nie ten receptor. Druga strona bilansu — co stoi za samym rekombinowanym GH i dlaczego to porównanie można jedynie zestawić, a nigdy odczytać z jednego badania — znajduje się w porównaniu z somatropiną.

Co oferujemy

GHRP-2 5 mg/2 ml, GHRP-6 10 mg, ipamorelin 10 mg oraz mieszanka GHRP-6 + CJC-1295 — peny Nordic Peptides, wysyłane w stanie dostarczonym przez producenta, dokumentacja partii na życzenie. Wyłącznie do celów badawczych, nie do stosowania u ludzi ani zwierząt.