IGF-1 LR3 i PEG MGF: co opublikowano na temat każdego z nich

Te dwa związki są zwykle sprzedawane jako para i opisywane jednym tchem. Ich dokumentacja naukowa różni się jednak najbardziej, jak to możliwe, i warto to wyjaśnić na samym początku.

Znajdują się one również na przeciwległym końcu osi GH w stosunku do sekretagogów. CJC-1295 i ipamorelin skłaniają przysadkę do uwalniania hormonu wzrostu; tesamorelina robi to samo, ale ma za sobą rejestrację. IGF-1 pomija ten etap i działa bezpośrednio sygnałem leżącym niżej w osi — dlatego jego profil ryzyka jest inny i dlatego jego piśmiennictwo czyta się inaczej.

IGF-1 jest prawdziwym lekiem — jako pediatryczny lek wzrostowy

Rekombinowany ludzki IGF-1, mekasermina, jest zarejestrowany w ciężkim pierwotnym niedoborze IGF-1. Rejestr European Increlex Growth Forum Database obejmował 242 dzieci i młodzieży w dziesięciu krajach europejskich w latach 2008–2017. W kohorcie dzieci przedpokwitaniowych, wcześniej nieleczonych, 56% podgrupy bez zespołu Larona osiągnęło próg odpowiedzi wzrostowej, a młody wiek na początku leczenia był niezależnym pozytywnym czynnikiem predykcyjnym.

Wniosek dotyczący bezpieczeństwa z tego rejestru jest tutaj najważniejszy: u 65,3% pacjentów wystąpiło zdarzenie niepożądane związane z leczeniem, a najczęstszym była hipoglikemia. Jest to znane zagrożenie związane z podawaniem IGF-1 człowiekowi — nie teoretyczne, lecz wynik z rejestru.

IGF-1 LR3 to nie ta cząsteczka

Zarejestrowana dokumentacja u ludzi dotyczy rekombinowanego IGF-1. IGF-1 LR3 to analog zaprojektowany tak, aby unikał wiązania przez białka wiążące IGF; w opublikowanym piśmiennictwie występuje jako odczynnik laboratoryjny — na przykład zastępujący insulinę w różnicowaniu zarodkowych komórek macierzystych. Za tym analogiem nie stoi żaden program kliniczny, żaden rejestr ani żadna charakterystyka produktu.

To rozróżnienie jest stale zacierane. Profil bezpieczeństwa ustalony dla mekaserminy u dzieci z zaburzeniem wzrastania nie przenosi się na analog oporny na białka wiążące, stosowany w innym celu u dorosłych.

Praca o mięśniach, którą wszyscy cytują, dotyczy myszy transgenicznej

Praca Musarò i wsp. jest źródłem twierdzenia, że „IGF-1 buduje mięśnie”, powielanego w tym segmencie rynku. W rzeczywistości autorzy wytworzyli myszy z transgenem o ograniczonej tkankowo ekspresji, kodującym izoformę IGF-1 działającą miejscowo. Myszy te zyskały masę i siłę mięśniową, uniknęły zaniku związanego z wiekiem i zachowały młodzieńczą zdolność regeneracji po urazie.

Jest to inżynieria genetyczna prowadząca do ciągłej miejscowej ekspresji w mięśniach myszy. Nie jest to wstrzyknięcie, nie jest to działanie ogólnoustrojowe i nie dotyczy człowieka. Wynik jest rzetelny, a mimo to często przedstawia się go tak, jakby był czymś innym.

MGF: badania na ludziach mierzą gen, a nie peptyd

Mechano growth factor to IGF-1Ec, wariant składania genu IGF-1 z odrębną domeną E, powstającą w wyniku przesunięcia ramki odczytu. Kandalla i wsp. badali peptyd MGF-24aa-E na pierwotnych ludzkich komórkach mięśniowych i stwierdzili, że wydłużał on czas życia proliferacyjnego i opóźniał starzenie komórek satelitowych pochodzących od dawców noworodkowych i młodych dorosłych — ale nie z mięśni osób starszych, czyli populacji, do której ten związek jest zwykle kierowany.

To hodowla komórkowa. Jeśli przeszukać piśmiennictwo dotyczące MGF u ludzi, znajdują się w nim badania ekspresji: mierzono mRNA MGF w biopsjach mięśni po wysiłku oporowym lub po terapeutycznym zastosowaniu ultradźwięków. Badania te dowodzą, że gen reaguje na obciążenie mechaniczne. Nie obejmują podawania peptydu nikomu.

Dla PEG MGF nie istnieje żadne badanie z podawaniem

Sprawa jest prosta i można ją sprawdzić w minutę. Wyszukiwanie w PubMed haseł PEG-MGF lub PEGylated mechano growth factor zwraca kilka rekordów i żaden z nich nie jest badaniem, w którym PEG MGF podawano zwierzęciu lub człowiekowi — są to prace o PEGylowanym hormonie wzrostu, PEGylowanym IGF-I oraz przeglądy ogólne.

Tak wygląda prawdziwe badanie PEGylowanego IGF — praca Kletzl i wsp.: 62 zdrowych ochotników, badanie randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo, z pojedynczymi rosnącymi dawkami. Okres półtrwania 140–200 godzin, najczęstszym zdarzeniem niepożądanym był rumień w miejscu wstrzyknięcia, nie zaobserwowano hipoglikemii. Ta cząsteczka to RO5046013, a nie MGF — pokazuje to jednak, że pierwsze badania PEGylowanego IGF u ludzi są możliwe, że zostały przeprowadzone i że po prostu nigdy nie wykonano ich dla tego związku.

Dlaczego IGF-1 nie jest cząsteczką do beztroskiego traktowania

Renehan i wsp. połączyli dane z 21 badań (26 zbiorów danych, 3609 przypadków i 7137 kontroli). Porównując 75. i 25. percentyl krążącego IGF-I, iloraz szans wyniósł 1,49 (95% CI 1,14–1,95) dla raka prostaty i 1,65 (1,26–2,08) dla raka piersi przed menopauzą.

Są to powiązania obserwacyjne z endogennymi stężeniami, a nie efekt podawanego analogu, a autorzy określili te powiązania jako umiarkowane i zależne od lokalizacji nowotworu. Mimo to właśnie dlatego sygnalizacja IGF-1 jest traktowana jako poważna dźwignia farmakologiczna, a nie suplement.

Status regulacyjny

Lista substancji zabronionych WADA wymienia oba związki w tej samej sekcji: S2.3 obejmuje „insulin-like growth factor-1 (IGF-1, mecasermin) and its analogues” oraz „mechano growth factors (MGFs)”. Zabronione przez cały czas.

Mieszanka

Retabolic łączy retatrutide z IGF-1 LR3. Retatrutide ma własny opublikowany zbiór danych fazy 2; składnik LR3 go nie ma. W preparacie dwuskładnikowym nie można przypisać wyniku żadnej z części, a tutaj obie części leżą na przeciwległych końcach skali dowodów. Nasza strona o mieszankach przedstawia ogólnie ten kompromis.

Co oferujemy

IGF-1 LR3, PEG MGF oraz mieszankę Retabolic, wkłady Nordic Peptides, wysyłane w stanie dostarczonym przez producenta, dokumentacja partii na życzenie. Wyłącznie do celów badawczych — nie do stosowania u ludzi ani zwierząt, a nic na tej stronie nie stanowi porady medycznej.